Terug naar het keuzemenu van de pausen

Gregorius XIV

Het conclaaf dat na het 13-dagen durende pontificaat van Urbanus VII bijeenkwam (sommige kardinalen waren nog niet naar huis vertrokken!), onderging de druk van de ambassadeur van Spanje. Filips II had hem opgedragen de kardinalen een lijst met de namen van zeven verkiesbare kandidaten voor te leggen. Alle anderen waren uit te sluiten.

De kardinalen zaten met die inmenging van de koning erg verveeld. Om tijd te winnen kozen ze Niccolo Sfondrati als Gregorius XIV .Zijn gezondheidstoestand was van die aard dat ze meer dan waarschijnlijk na korte tijd opnieuw in conclaaf zouden samenkomen. Maar dan in betere omstandigheden…

Niccolo Sfondrati werd op 11 februari 1535 geboren bij Cremona, waar hij 22 jaar later bisschop werd. Zijn vader was ooit senator in Milaan en stierf als kardinaal. Niccolo werd eveneens kardinaal, op zijn 48ste. Deze godvruchtige priester, vriend van Carolus Borromeus, van Filippo Neri en Luigi Gonzaga - die alle drie heilig werden verklaard – was een lamentabele paus.

Hij miste iedere politieke ervaring en deed, voor het beheer van de zaken, blindelings een beroep op zijn neef, Pablo Sfondrati. Om hem tot staatssecretaris te kunnen benoemen moest hij hem eerst kardinaal maken. Dit personage was al niet veel bekwamer: hij had alleen maar meer ambitie.

In enkele maanden tijd deed hij het hele evenwichtige beleid van Sixtus V teniet. Spanje werd bevoordeeld ten nadele van Frankrijk. Om Hendrik IV te verslaan begon Gregorius XIV met 15.000 gouden écu's naar Philips II te zenden. Daarna deed hij de koning van de hugenoten in de ban en stuurde hij een huurleger naar Frankrijk. Hun soldij en uitrusting betekende een echte aderlating voor de schatkist van zijn voorganger.

Gelukkig wachtte de paus niet lang om te sterven. Op 16 oktober 1591 kwam een einde aan dit waanzinnige beleid waardoor de kardinalen allergisch werden voor alles wat Spaans was.

Terug naar het keuzemenu van de pausen