Terug naar de inhoudsopgaaf

POMPEI, HERCULANEUM EN OPLONTIS

1. DE GESCHIEDENIS VAN POMPEI

Pompei, elf kilometer van de Vesuvius gelegen, dankt zijn ontstaan aan dezelfde vulkaan die eeuwen later zijn tragische ondergang zou bewerken. De stad werd immers gebouwd op een reusachtige golf lava in de vlakte van de Sarno, de stroom die het toen aan de zee gelegen Pompei verbond met het achterland.

Op de harde vulkanische bodem vormde zich in de loop der eeuwen een vrij dikke humuslaag, die in de achtste eeuw voor Christus de eerste bewoners aantrok. Het waren Oskische landbouwers en herders die, aangelokt door de mooie ligging, zich op de zuidrand van de lavastroom vestigden waar deze steil naar zee afdaalde. In diezelfde periode kwam gans de kuststreek van de Napolitaanse golf in handen van Griekse kolonisten die er bloeiende handelssteden stichtten zoals Cumae en Neapolis.

Onder druk van de Etruskische dreiging uit het noorden sloten de inwoners van Pompei een defensief verdrag met deze Griekse steden en zo kwam Pompei onder Griekse invloed.

In 420 voor Christus veroverden de Samnieten (een bergvolk uit de Apennijnen) de welvarende stad. De Griekse steden boden geen hulp omdat ze volledig in beslag genomen werden door de Peloponnesische oorlog die op dat ogenblik hun moederland teisterde. Zo begint de Samnitische periode van de stad, die zowel op het uitzicht van Pompei als op zeden, godsdienst, taal en instellingen een Samnitische stempel drukt.

Gedurende lange tijd heerst er rust en blijft de stad buiten de gebeurtenissen. Ze bleef strikt trouw aan Rome tijdens de tweede Punische oorlog. Pompei nam echter wel actief deel aan de Bondgenotenoorlog (91-89) en dat betekende het einde van haar onafhankelijkheid. Na een eerste, mislukte belegering in 89 voor Christus werd Pompei ingenomen in 80 en op bevel van Sulla als een Romeinse kolonie ingericht, onder de naam Colonia Veneria Cornelia Pompeianorum (Veneria naar de naam van Venus, de beschermgodin van Pompei, Cornelia naar de naam van de gens Cornelia, waartoe Sulla behoorde).

Zo werd Pompei een Romeinse stad en kreeg mettertijd ook een Romeins uitzicht. De economische bloei ging, ongeacht de Samnitische of Romeinse overheersing, steeds verder. Tekstielen eetwarenindustrie brachten stijgende welvaart. Water werd via een 23 km lang aquaduct naar de stad gebracht vanuit Serino (nabij Avellino). Alles in Pompei, zowel de officiële gebouwen als de particuliere woningen, ademt aurea mediocritas, gulden middelmatigheid, typisch voor kleinere industriesteden waar men zich in hoofdzaak bezighoudt met lokale politiek, lokale economie en lokaal geroddel.

Pompei heeft nooit het licht geschonken aan een man van uitzonderlijk talent; wel werd Poppaea Sabina, Nero's tweede echtgenote, er geboren. Alles wel beschouwd is de stad slechts beroemd geworden door haar ondergang.

Terug naar de inhoudsopgaaf