Uit LIBER SEXTUS

Marsyas

Een tweede verhaal over een sterveling die de goden tartte

Toen de vorige spreker zijn relaas beëindigd had, herinnerde een ander zich een sater die van Apollo verloren had in een wedstrijd op Minerva's fluit en gestraft werd voor zijn overmoed. "Au! Waarom doe je dat?" had de sater geroepen, "Waarom wil je me levend villen? Genade, het spijt me, ik zal het nooit meer doen! Zo'n lot moeten ondergaan voor die armzalige fluit, dat is toch onverdiend?"

Maar hoe Marsyas (dat was de naam van die sater) ook schreeuwde of smeekte, hij werd van boven tot onder van zijn vel ontdaan. Wat overbleef was een klomp bloederig vlees, een lillende wonde, met blootliggende spieren en kloppende aders; je kon zijn hart zien kloppen, je kon zijn longen zien bewegen bij elk gekreun. Marsyas werd beweend door zijn broers, de saters, en door de faunen, de heersers over veld en bos, en door zijn trouwe vriend Olympus. Ook de nimfen en de herders hadden met hem te doen...

Door hun overvloedige tranen raakte de grond zo doorweekt dat de zoute druppels zich diep in de grond tot een rivier verzamelden die langs een kronkelende bedding naar de zee stroomt: de helderste rivier van Phrygië, de Marsyas.
 

Ondertussen rouwt Thebe

Na deze verhalen over verdiende straffen richtte ieder zijn aandacht weer op de eigen stad. In Thebe had de dood van Amphion en zijn kinderen een schokgolf veroorzaakt, maar iedereen vond dat Niobe haar lot verdiend had. De enige die om haar tranen stortte, was haar broer Pelops.

Toen die, in diepe rouw gedompeld, zijn borst ontblootte, kon iedereen zijn linkerschouder zien die nu witachtig was, maar bij zijn geboorte een normale kleur had gehad. Zijn vader Tantalus had Pelops namelijk geslacht, in stukken gesneden en voorgezet aan de goden om hun alwetendheid te testen. Vol afschuw hadden de goden, die zijn misdaad natuurlijk doorzien hadden, de stukjes van Pelops weer in elkaar gepast.

Een stuk bleek te ontbreken: zijn linkerschouder. Die had Ceres, in die periode nog op zoek naar haar dochter, zonder te beseffen wat ze vastnam, in twee gebroken om te beginnen eten. De linkerschouder werd vervangen door een stuk ivoor, zodat Pelops als een normaal mens kon verder leven.