Uit LIBER TERTIUS
 

Scott Gray

3 LaWi

1996-1997
 

Jupiter en Semele

Cadmus' dochter Semele is zwanger van Jupiter; Juno zint op wraak...

Sommigen vonden dat Diana te hard was geweest tegenover Actaeon, anderen waren van mening dat deze strengheid bij haar paste. Alleman had zo zijn eigen mening en liet die ook aan iedereen horen, alleen Jupiters vrouw liet zich niet uit over schuld of onschuld: ze was nog uitsluitend bezig met haar jaloezie tegenover Cadmus' dochter Semele. En die jaloezie was onlangs nog gegroeid omdat Semele een kind verwachtte van Jupiter...

Juno stond op het punt om Jupiter de mantel uit te vegen maar bedacht zich: "Wat voor zin heeft al dat ruziën? Ik moet niet mijn man, maar juist die vrouwen proberen te straffen. Ben ik niet Juno? Ben ik niet oppermachtig? Draag ik in mijn hand geen kostbare scepter? Ben ik niet de koningin der goden? De zuster en de vrouw van Jupiter? Enfin, zijn zuster ben ik alleszins, zijn vrouw... hm. Ach, laat die Semele toch lopen, lang kan hun relatie niet meer duren! Maar ze is zwanger van hem... En dat is het ergst van al; haar ronde buik draagt het bewijs dat... Wat mij dus nauwelijks lukte, is haar vlot gelukt: een kind van Jupiter dragen! Maar ik zal ervoor zorgen dat ze gestraft wordt: haar eigen Jupiter zal haar vernietigen!"

Dan stapte ze van haar troon en gehuld in een gouden wolk betrad ze het huis van Semele. Daar aangekomen deed ze de wolk verdwijnen en veranderde zichzelf in een oude vrouw met grijs haar dat spichtig langs haar slapen hing. Haar huid was helemaal gerimpeld, bevend schuifelde ze met kromme rug voort, haar stem klonk ouder: Juno had de gedaante aangenomen van Beroë, Semele's min.

Toen min en pleegkind zaten te babbelen en de naam Jupiter in een van hun verhalen voorkwam, zei Beroë: "Ik hoop dat de man die jou bezoekt, Jupiter is, want er zijn zoveel mannen die in meisjeskamers binnen kunnen dringen door te beweren dat ze goden zijn! Jupiters naam alleen is niet genoeg; hij moet kunnen bewijzen dat hij het is. Is hij werkelijk zo groot, zo goddelijk als de god die in Juno's hemelbed omhelsd wordt? Vraag hem of hij met jou wil vrijen zoals hij met Juno vrijt!"

Door zo te praten had Juno de dochter van Cadmus in de val gelokt en de volgende keer dat Jupiter bij haar op bezoek kwam, vroeg ze hem of ze een wens mocht doen. "Ja, ja, doe maar!" riep de ongeduldige god. "Vraag maar op, je krijgt wat je wil!" Semele, zo gelukkig met die belofte maar reeds tot sterven gedoemd, vroeg haar minnaar: "Vertoon je met al je goddelijkheid aan mij, bemin mij zoals je Juno in je armen houdt!"
 

Semele wordt verteerd

Jupiter had haar zo graag de mond gesnoerd terwijl ze deze woorden sprak, maar haar wens was al uitgesproken... Hij kreunde luid want hij kon niet anders dan haar wens inwilligen. Diep bedroefd steeg hij ten hemel en sleepte een lange sliert wolken met zich mee waaraan hij regenbuien toevoegde met onweer, donderslagen en bliksemschichten. Wel probeerde hij zoveel mogelijk zijn kracht te minderen en greep dus niet naar het vuur waarmee hij ooit het monster Typhoeus (dat honderd armen bezat!) had gedood - dat was te geweldig. Hij koos een lichtere soort bliksem, door de Cyclopen gesmeed; minder fel, met minder felle vlammen (de goden noemden het "het lichte wapen"). Daarmee ging hij naar Cadmus' dochter. En wat gebeuren moest, gebeurde: zijn hemels vuur verslond haar lichaam..
 

Jupiter redt Semele's kind

Het ongeboren kind redde Jupiter uit de moederschoot; hij liet het in zijn dij naaien en maakte zo de zwangerschap die Semele begonnen was, vol. De eerste maanden na de geboorte van het kind werd Bacchus - dat was de naam van het kind - in het geheim gezoogd door zijn tante Ino. Later werd hij opgenomen door de nimfen van de Nysa die hem in hun grotten verborgen en hem te eten gaven.